Maraş’ta bir akşam çıktım tepeye,
Cebimde buruşmuş yarım bir şiir.
Evlerden ışıklar düştü geceye,
Her pencere bana bir şeyler söyler.

Ahir’den bir rüzgâr geldi usulca,
Defterin yaprağı döndü önümde.
Çamları dinledim uzun bir zaman;
Sustu kelimeler, konuştu orman.

Bir yanda Mihriban, bir yanda güller,
Mona Roza adı düştü aklıma.
Bir çay söyledim de daldım maziye,
Hatıram oturdu boş sandalyeye.

Çayın buğusunda bir sokak gördüm,
Annem kapımızda beklerdi beni.
O sese dönünce yeniden güldüm,
Çocukluk günlerim bulmuştu beni.

Bir bakır ustası vururken tasa,
Çekicin sesinde bir türkü duydum.
Nasır tutmuş eller gelince söze,
Onların derdini şiire koydum.

Bir an düşündüm de giden canları,
Çayım da soğudu, sözüm de sustu.
Bir Fatiha ile andım onları,
Yanımda bir çocuk böldü ekmeği.

Maraş’ta bir şair olmak dediğin,
Adını bir taşa yazdırmak değil;
Bir çocuk sokakta üşüdü diye,
Mısranı bir yorgan yapabilmektir.

Gece ilerledi, çaylar toplandı,
Rüzgâr son bir defa değdi elime.
Şehrin ışıkları içimde yandı,
Maraş’ın yüreği doldu dilime.

İbrahim ŞAHİN
İbrahimsahin.Blog

© İbrahim Şahin — Tüm hakları saklıdır. Bu eser İbrahim Şahin’e aittir. Eser, yazar adı ve kaynak açıkça belirtilmek şartıyla paylaşılabilir. Yazarın izni olmaksızın eser üzerinde değişiklik yapılamaz, başka bir kişi adına yayımlanamaz, sahiplenilemez veya ticari amaçla kullanılamaz. İzinsiz kullanım, intihal veya eserin başka bir kişi tarafından sahiplenilmesi hâlinde yasal haklara başvurma hakkı saklıdır.