İnsanı yıkan şey çoğu zaman dışardan gelen darbeler değildir. Asıl yıkım içeride başlar. Sessizce büyüyen, kök salan ve fark edilmeden insanı içten içe çürüten duygular vardır. Haset ve zan… İşte o duyguların başında gelir.

Haset, başkasının elindekine tahhammül edememektir. Artık mesele kıskançlık değildir. İnsan, zihninde başkalarını yargılamaya başlar. Delil aramaz. Gerek de duymaz. Haset kalpte başlar. Zan ise o karanlığın dışarı taşınmış hâlidir.

Haset ve zan sahibi insan kendini haklı zanneder. Kendi karanlığını “hakikat” diye savunur. Oysa yaptığı şey çok açıktır: Kendi içindeki bozulmayı başkasına yansıtmaktadır.

Sonuç ise değişmez: Başkası yükseldikçe içi daralan, başkası mutlu oldukça huzursuz olan bir kalp… Böyle bir kalp ne bu dünyada huzur bulur, ne de kendi içinde bir sükûn taşır.

İbrahim Şahin
ibrahimsahin.blog