Ne sıcağa dayanırım,
ne içime işleyen soğuğa;
ne açlığın sessiz sızısına,
ne yokluğun ağır soluğuna.

Ne çileye gücüm yeter,
ne uykusuz gecelerin yüküne;
her adımda anlarım yeniden,
ben yetemem kendi kendime.

Yâ Rab, beni bana bırakma,
kalbim yorulur kendi hâlinde;
Sen olmazsan savrulurum,
bir yaprak gibi gecenin içinde.

Dayanağım Sen ol,
sığınağım Senin rahmetin;
ben acizim, ben zayıfım,
Seninle tamamlanır niyetim.

İbrahim ŞAHİN
İbrahimsahin.Blog