Bu şiir, Hz. Hüseyin’in Kerbela’daki direnişini, şehadetini ve İslam ümmetine bıraktığı büyük emanetini derin bir ruhla anlatmak amacıyla yazılmıştır. Her dize, hakikatin haykırışı, adaletin sesi ve teslimiyetin izzetidir.

Toprak yutmaz seni Hüseyin!
Sen göğe doğru yükselen bir çağrısın.
Suskun çöl, suskun yıldız, suskun Fırat...
Ama sen, susmayan bir nida!

Güneş çekilmiş...
Ama alnındaki nur, hâlâ gündoğumu gibi parlar.
Bir damla suya hasret bedenin,
İrfana doymuş bir irade!

Yetmiş iki yıldız...
Düştü bir bir o çöl karanlığına,
Her biri bir yıldızdı,
Hakk yolunda ışık olup toprağa düştü!

Ali Esger...
Gözlerinden annesine bir veda akar,
Bir ok susturur bebekliği,
Ama çığlığı hâlâ
Arşı deler geçer...

Sen eğilmedin Hüseyin!
Ne Fırat'a, ne Yezid'e, ne susuzluğa!
Eğilseydin eğer,
Bir çağ yıkılırdı ardından!

Abbas'ın kolları düştü toprağa,
Ama sancağı gökte kaldı!
Zeyneb'in gözyaşı sustu,
Ama vakarı yeri sarsar hâlâ...

Atlar bastı bedenine,
Zalimliğin çivisini çaktı toprağa,
Lakin sen,
Topraktan fışkıran bir dirilişsin!

Kesik başınla konuştun,
Susması gerekenler utandı!
Rüzgar utandı,
Taş utandı,
Zaman utandı!

Ey Hüseyin!
Senin kıyamın bitmedi,
Bugün Gazze'de atıyor kalbin,
Doğu Türkistan'da
Bir yetim gözünde sen varsın!

Kerbela bir çöl değil!
Vicdanın haritasıdır o!
Her yürek,
Hüseyin'i ya taşır, ya inkâr eder!

Sen susmadın,
Çünkü hak susmaz!
Sen susturulmadın,
Çünkü hakikat boğulmaz!

Ben de susmuyorum Hüseyin!
Bu çağ dağlar gibi üstüme çöktüğünde,
Kalkıp senin gibi
Hakk'a yürüyenlerden olmak isterim!

İbrahim Şahin
ibrahimsahin.blog