Taif’in eşiği incitti onu,
Taş düştü, kan oldu mübarek tonu,
“Bağışla” dedi, bilmiyorlar bunu,
Merhamet çağladı sabırdan kapı.

Rüzgâr sustu, nûr indi göklerden,
Melekler sildi yaşını ellerden,
“Ben seninleyim” dedi ezelden,
Açıldı rahmetten sonsuz bir kapı.

Bir gece çağırdı sonsuzluk onu,
Kaldırdı yeryüzü mahzun boynunu,
Bürak geldi, bindi aşkla yolunu,
Açıldı göklere rahmetten kapı.

Mescid-i Haram’dan Aksâ’ya kadar,
Adımları nûrdan izler bırakır,
Her adım secdede bir âlem yanar,
Yeryüzü susarken göklerde yapı.

Peygamberler dizdi safı ardına,
Kâinat eğildi onun varlığına,
Bir elif misali durdu alnına,
Ve yürüdü Hakk’a vuslat hesabı.

Cebrâil rehberdi, gökleri geçti,
Her katta bir perde, bir sır seçti,
Sidre’ye varınca: “Artık yok eşlik,”
Çekildi melekler, kaldı tek yapı.

Sidre’de durdu Cebrâil mahzun,
“Bir adım daha yok, yanarım” dedi,
O yürüdü yalnız, arştan da üstün,
Açıldı perdeler, sustu hesabı.

O an konuştu iki âlem birden,
Sükût eridi, nûr aktı derinden,
“Ettehiyyâtü lillâh” dedi içten,
Ve cevap indi: “Esselâmü aleyke.”

Söz değil aşk idi hitap arası,
Kalp kalbe dokundu, sustu nefesi,
Rahmetle yazıldı ümmetin sesi,
Kudret yazdı levhe selâm kitabı.

Tek başına çıktı o yüce huzur,
Ne göz kaydı ne gönlünde kusur,
Görmedi ne perde ne de bir sur,
Sonsuzla buluştu aşkın kitabı.

Zaman sustu, mekân çekildi geri,
İnsanlık dururken seyretti eri,
Nübüvvet yükünü taşıyandiri,
Yalnız ona açtı kudret kitabı.

Cennet göründü, Kevser’in sesi,
Ağaçlar tesbihte, güllerin nefsi,
“Kullarım için”di her köşkün hepsi,
Şükürle yazıldı nimetin hepsi.

Duydu ses kelamsız bir hitap ile,
Yandı aşk, harf harf oldu hâl ile,
Ne söz taşıdı ne kalem ne dile,
Sırra erdi kalp ki yoktur hesabı.

Dönüşte hediye: namazla vefa,
Beş vakit gökten yeryüzüne safa,
Secdede birleşti kalp ile şifâ,
Kul ile Rab arasında kapı.

Döndü yine gece, dönmedi gönül,
Onunla aydınlandı kâinat billur,
Göğe iz bıraktı Muhammed-i nûr,
Hakk’ın emanetidir bu yüce yapı.

Mi’râc bir yol değil, bir nimettir o,
Bir kul için sonsuz bir davettir o,
Sonsuzluk içinde bir gayrettir o,
Yükselen her kalbin Rabb’e niyazı.

— İbrahim Şahin