Ben kimim, ben neyim, bilmez hâle düştüm ben,
Kendi içimden geçerken sessizliğe küstüm ben.
Bir ömürdür aynalarda yabancı yüzler gördüm ben,
Düştüm bir belânın içine, çözemedim ben beni.

Ne dağ olup durabildim esen deli rüzgâra,
Ne denizler yetti bana, sığamadım dünyaya.
Bir sıcak söz ararken üşüdüm kendi bağrımda,
Düştüm bir belânın içine, çözemedim ben beni.

Kimi zaman bir çocuktu içimde ağlayan ses,
Kimi zaman bir ihtiyar, yükü ağır nefes nefes.
Kalbim susmak istese de susmadı eski heves,
Düştüm bir belânın içine, çözemedim ben beni.

Geceler uzun sürüyor, sabah geç doğar sanki,
İnsan kendi gölgesinden kaçamıyor inan ki.
Bir umut var içimde, hâlâ sönmemiş belki,
Düştüm bir belânın içine, çözemedim ben beni.

Ey gönül, kırılma böyle, her kışın ardı bahardır,
En karanlık gecelerde bile doğacak seher vardır.
İnsanı ayakta tutan bazen yalnız dualardır,
Düştüm bir belânın içine, çözemedim ben beni.

İbrahim ŞAHİN